ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਦੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਨੌਕਰੀ ਦੀ ਭਾਲ ਅਤੇ ਭਰਤੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿਚ ਵਧ ਿਰਹਾ ਪਾੜਾ

ਸੰਪਾਦਕੀ
ਅਜੋਕੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕੈਨੇਡਾ ਦਾ ਨੌਕਰੀ ਬਾਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਅਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵਰਗ ਨੌਕਰੀਆਂ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਰ ਦਰ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਅਦਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯੋਗ ਕਾਮਿਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਧਿਰਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਜਾਪਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਆਫ ਇੰਡੀਪੈਂਡੈਂਟ ਬਿਜ਼ਨਸ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਇੱਕ ਤਾਜ਼ਾ ਸਰਵੇਖਣ ਨੇ ਇਸ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਨੌਕਰੀ ਲੱਭਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨੌਕਰੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੇ ਰਸਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੌਕਰੀਆਂ ਲੱਭਣ ਲਈ ਆਧੁਨਿਕ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ ਉੱਥੇ ਹੀ ਛੋਟੇ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਅਜੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਰਵਾਇਤੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਾੜਾ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ ਪਰ ਮੌਜੂਦਾ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਦੀ ਦਰ ਬਹੁਤ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਉੱਤੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਬੇਹੱਦ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰਵੇਖਣ ਦੇ ਅੰਕੜਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ 73 ਫੀਸਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਨੌਕਰੀਆਂ ਦੀ ਭਾਲ ਲਈ ਆਨਲਾਈਨ ਜੌਬ ਬੋਰਡਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਅਤੇ ਡਿਜੀਟਲ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਹੀ ਨੌਕਰੀ ਲੱਭਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਆਸਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸਾਧਨ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ 10 ਵਿੱਚੋਂ 6 ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਭਾਵ ਲਗਭਗ 62 ਫੀਸਦੀ ਛੋਟੇ ਉਦਯੋਗਪਤੀ ਨਵੇਂ ਕਾਮੇ ਰੱਖਣ ਲਈ ਨਿੱਜੀ ਸੰਪਰਕਾਂ ਅਤੇ ਨੈੱਟਵਰਕਿੰਗ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਆਨਲਾਈਨ ਜੌਬ ਬੋਰਡਾਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਛੋਟੇ ਕਾਰੋਬਾਰੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਮਹਿਜ਼ 44 ਫੀਸਦੀ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨੌਜਵਾਨ ਜਿੱਥੇ ਆਪਣਾ ਰੈਜ਼ਿਊਮੇ ਭੇਜ ਰਹੇ ਹਨ ਉੱਥੇ ਰੁਜ਼ਗਾਰਦਾਤਾ ਆਪਣੀ ਤਲਾਸ਼ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਦੋਵਾਂ ਧਿਰਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ ਜਦਕਿ ਕਾਰੋਬਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯੋਗ ਅਤੇ ਮਿਹਨਤੀ ਉਮੀਦਵਾਰ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦਾ ਡਿਜੀਟਲ ਮਾਧਿਅਮਾਂ ਵੱਲ ਝੁਕਾਅ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੈ। ਅੱਜ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤਕਨੀਕ ਦੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ ਅਤੇ ਪਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਕੰਮ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਮਾਰਟਫੋਨ ਅਤੇ ਕੰਪਿਊਟਰ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਨਲਾਈਨ ਪੋਰਟਲਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਕਈ ਕੰਪਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਪਲਾਈ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੀਮਤੀ ਸਮਾਂ ਬਚਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਛੋਟੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਇੰਨੀ ਭਾਰੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਨਲਾਈਨ ਅਰਜ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਕੱਢ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਕਿਸੇ ਜਾਣਕਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਜਾਂ ਨਿੱਜੀ ਨੈੱਟਵਰਕ ਰਾਹੀਂ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਨਾ ਬਿਹਤਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਮੀਦਵਾਰ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਅਤੇ ਕੰਮ ਪ੍ਰਤੀ ਲਗਨ ਦਾ ਮੁੱਢਲਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਅਸੰਤੁਲਨ ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਸਟੈਟਿਸਟਿਕਸ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਅੰਕੜਿਆਂ ਮੁਤਾਬਕ ਅਪ੍ਰੈਲ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ 15 ਤੋਂ 24 ਸਾਲ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਦਰ ਅੱਧਾ ਫੀਸਦੀ ਵਧ ਕੇ 14.3 ਫੀਸਦੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਵਾਧਾ ਆਮ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਦਰ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਕਿਤੇ ਵਧੇਰੇ ਹੈ। ਸਤੰਬਰ 2025 ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਇਹ ਦਰ 14.6 ਫੀਸਦੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਸੀ ਜੋ ਕਿ ਕੋਵਿਡ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਦੇ ਖਰਾਬ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਿਛਲੇ 15 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੱਧਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਕੜੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਡੇ ਆਰਥਿਕ ਢਾਂਚੇ ਅਤੇ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿੱਚ ਕਈ ਖਾਮੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦ ਤੋਂ ਜਲਦ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮੁੱਖ ਮੰਗ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਭਵਿੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਉਹ ਹੀ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਦੀ ਮਾਰ ਝੱਲਣਗੇ ਤਾਂ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਤਰੱਕੀ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਬਹੁਤ ਧੀਮੀ ਪੈ ਜਾਵੇਗੀ।
ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਅਤੇ ਭਰਤੀ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਉਦਯੋਗਿਕ ਖੇਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵੀ ਬਦਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰੋਫੈਸ਼ਨਲ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਕਾਊਂਟਿੰਗ ਅਤੇ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਫਰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਲਗਭਗ 47 ਫੀਸਦੀ ਅਦਾਰੇ ਆਨਲਾਈਨ ਜੌਬ ਬੋਰਡਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਕੋ ਆਪ ਅਤੇ ਇੰਟਰਨਸ਼ਿਪ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਭਰਤੀ ਕਰਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਤਿਹਾਈ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਸਕੂਲਾਂ ਜਾਂ ਪੋਸਟ ਸੈਕੰਡਰੀ ਕਰੀਅਰ ਸੇਵਾਵਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਵੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਕਨੀਕੀ ਮੁਹਾਰਤ ਦੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਵਿੱਦਿਅਕ ਅਦਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਤਾਲਮੇਲ ਰੱਖਣਾ ਇਹਨਾਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਗਾਹਕਾਂ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਰਾਬਤਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਉਦਯੋਗਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰਿਟੇਲ ਪਰਾਹੁਣਚਾਰੀ ਅਤੇ ਕਲਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਰੁਜ਼ਗਾਰਦਾਤਾ ਘੱਟ ਖਰਚੇ ਵਾਲੇ ਤਰੀਕੇ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੁਕਾਨਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਲੱਗੇ ਸਾਈਨ ਬੋਰਡਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਮੰਗੀਆਂ ਅਰਜ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਸਥਾਨਕ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਹੀ ਭਰਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ।
ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਵੀ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੀ ਭਰਤੀ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਿੱਧਾ ਅਸਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਰਵੇਖਣ ਮੁਤਾਬਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੱਧਰ ਦੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਫਰਮਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਨਵੇਂ ਕਾਮਿਆਂ ਦੀ ਭਰਤੀ ਲਈ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਧੁਨਿਕ ਤਰੀਕੇ ਅਪਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ 0 ਤੋਂ 4 ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਵਾਲੇ ਛੋਟੇ ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਤਿਹਾਈ ਤੋਂ ਵੀ ਘੱਟ ਮਾਲਕ ਆਨਲਾਈਨ ਜੌਬ ਬੋਰਡਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ 50 ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਤਿਹਾਈ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਕੰਪਨੀਆਂ ਆਨਲਾਈਨ ਪਲੇਟਫਾਰਮਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਛੋਟੇ ਕਾਰੋਬਾਰੀਆਂ ਕੋਲ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਵਸੀਲੇ ਵਿਭਾਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਮਹਿੰਗੇ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਦੇਣ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬਜਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ ਪਾਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਜਾਣਕਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਭਰਤੀ ਕਰਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪਾੜੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨੌਕਰੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਸਕਣ।
ਇਹ ਰੁਝਾਨ ਸੂਬਿਆਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਵੀ ਕਾਫੀ ਵੱਖਰੇ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਕਿਊਬਿਕ ਸੂਬੇ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਆਨਲਾਈਨ ਜੌਬ ਬੋਰਡਾਂ ਦੀ ਘੱਟ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਮੰਗੀਆਂ ਅਰਜ਼ੀਆਂ ਭੇਜਣ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਦਿਲਚਸਪੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਓਨਟਾਰੀਓ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੋ ਆਪ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਇੰਟਰਨਸ਼ਿਪਾਂ ਅਤੇ ਅਕਾਦਮਿਕ ਕਰੀਅਰ ਸੇਵਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਬਾਈ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਸਾਫ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਨੌਕਰੀ ਲੱਭਣ ਦਾ ਕੋਈ ਇੱਕ ਸਰਬਵਿਆਪੀ ਅਤੇ ਪੱਕਾ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੂਬੇ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਕੇ ਹੀ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਮੀਦਵਾਰ ਸਿਰਫ ਇੱਕੋ ਤਰੀਕੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹੇਗਾ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਨੌਕਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਮੌਕੇ ਬਹੁਤ ਸੀਮਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪਹਿਲੂ ਜੋ ਇਸ ਰਿਪੋਰਟ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਹੈ ਉਹ ਹੈ ਕਾਰੋਬਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਕਾਮਿਆਂ ਤੋਂ ਉਮੀਦਾਂ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਛੋਟੇ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਸਿਰਫ ਡਿਗਰੀਆਂ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵਧੇਰੇ ਉਮੀਦਵਾਰ ਦੇ ਸਾਫਟ ਸਕਿੱਲਜ਼ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਿੱਜੀ ਰਵੱਈਏ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਰਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ 91 ਫੀਸਦੀ ਰੁਜ਼ਗਾਰਦਾਤਾਵਾਂ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਰਵੱਈਆ ਅਤੇ ਕੰਮ ਪ੍ਰਤੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ 84 ਫੀਸਦੀ ਕਾਰੋਬਾਰੀਆਂ ਨੇ ਕੰਮ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ 76 ਫੀਸਦੀ ਨੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰਾਨਾ ਪਹੁੰਚ ਅਤੇ 73 ਫੀਸਦੀ ਨੇ ਚੰਗੇ ਸੰਚਾਰ ਹੁਨਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਸਿੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਕੂਲ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਅੰਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਕਾਗਜ਼ੀ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਰੱਖਣਾ ਹੀ ਨੌਕਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਗਰੰਟੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਰੁਜ਼ਗਾਰਦਾਤਾ ਅਜਿਹੇ ਕਾਮੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਣ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਮਿਲਣਸਾਰ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਜੋ ਕੰਪਨੀ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਵਿੱਚ ਸੱਚੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋਣ।
ਨੌਕਰੀਆਂ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਨਿਰੰਤਰ ਅਸਫਲਤਾ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਉੱਤੇ ਵੀ ਡੂੰਘਾ ਅਸਰ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਾਰ ਬਾਰ ਆਨਲਾਈਨ ਅਪਲਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਅੰਦਰ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਹੀਣ ਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਸਮਰੱਥ ਅਤੇ ਅਯੋਗ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਅਸਲ ਸਮੱਸਿਆ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਭਰਤੀ ਦੀ ਇਸ ਅਸੰਤੁਲਿਤ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਵੀ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਾਮਿਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮਕਾਜ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਾਹਕਾਂ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਸੇਵਾਵਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪਾੜਾ ਸਿਰਫ ਆਰਥਿਕ ਨੁਕਸਾਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਬਲਕਿ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜਿਕ ਢਾਂਚੇ ਲਈ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨਦੇਹ ਸਾਬਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।