ਹਰਦੀਪ ਕੌਰ
ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਾ ਕਦੇ ਗ਼ਲਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਗ਼ਲਤੀ ਕੀਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਹੋਵੇ। ਫ਼ਰਕ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਸਬਕ ਲੈ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉਹੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਦਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕ ਗ਼ਲਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗ਼ਲਤੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਗ਼ਲਤੀ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਕਮੀ ਰਹਿ ਗਈ ਅਤੇ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਕੀ ਸੁਧਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਅੰਕ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਪਛਾਣ ਕੇ ਵਧੇਰੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸਾਨ ਝੱਲਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰਕੇ ਅਗਲੇ ਫੈਸਲੇ ਹੋਰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਗ਼ਲਤੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਤਜਰਬਾ ਲੁਕਾਈ ਬੈਠੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਫਲ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਹ ਸੋਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗ਼ਲਤੀ ਕਿਉਂ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਆਪਣੀ ਗ਼ਲਤੀ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਠਹਿਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਗੁਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿੱਧੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਅਸਫਲਤਾ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਗ਼ਲਤ ਫੈਸਲੇ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਗ਼ਲਤੀ ਹੋਣ ’ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹਾਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਗ਼ਲਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਿੱਖਣਾ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਹੀ ਅਸਲ ਕਾਮਯਾਬੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀਆਂ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਔਖੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਵੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ।
ਗ਼ਲਤੀ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ
