ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਵਿੱਤੀ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਦਾ ਪਹਾੜ

ਸੰਪਾਦਕੀ ਮੰਡਲ
ਸੇਵਾਮੁਕਤੀ ਭਾਵ ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਹਰ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਪੜਾਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਭਰ ਦੀ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੰਮਕਾਜ ਤੋਂ ਵਿਹਲਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਬਾਕੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਬਤੀਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਅਜੋਕੇ ਆਰਥਿਕ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸੁਪਨਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਪਹਾੜੀ ਚੜ੍ਹਨ ਵਰਗਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਵੱਖ ਵੱਖ ਵਿੱਤੀ ਸਰਵੇਖਣਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨੇ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੇਵਾਮੁਕਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜੱਗ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਬੈਂਕ ਆਫ ਮਾਂਟਰੀਅਲ ਭਾਵ ਬੀ ਐਮ ਓ ਦੇ ਸਲਾਨਾ ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਸਰਵੇਖਣ ਅਨੁਸਾਰ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਸੇਵਾਮੁਕਤੀ ਲਈ ਔਸਤਨ ਇੱਕ ਦਸ਼ਮਲਵ ਸੱਤ ਮਿਲੀਅਨ ਡਾਲਰ ਭਾਵ ਸਤਾਰਾਂ ਲੱਖ ਡਾਲਰ ਦੀ ਬੱਚਤ ਕਰਨ ਦੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਕੜਾ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਦੇ ਇੱਕ ਦਸ਼ਮਲਵ ਚੁਰੰਜਾ ਮਿਲੀਅਨ ਡਾਲਰ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਅਰਸੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਲੋੜੀਂਦੀ ਰਕਮ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਇਜ਼ਾਫਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਅੰਕੜੇ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਅਰਥ ਇਹ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਜੋੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇਸ ਵੱਡੇ ਟੀਚੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਲਗਭਗ ਅੱਠ ਲੱਖ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਡਾਲਰ ਦੀ ਨਿੱਜੀ ਬੱਚਤ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ। ਇਹ ਵਿੱਤੀ ਅੰਕੜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੰਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ ਆਮ ਕਮਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਮਾਨਸਿਕ ਤਣਾਅ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਜੂਦਾ ਤਨਖਾਹਾਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਰਕਮ ਜੋੜਨੀ ਲਗਭਗ ਅਸੰਭਵ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਵਿਸ਼ੇ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਹਿਮ ਸਰਵੇਖਣ ਰਾਇਲ ਬੈਂਕ ਆਫ ਕੈਨੇਡਾ ਭਾਵ ਆਰ ਬੀ ਸੀ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਸੇਵਾਮੁਕਤੀ ਬੱਚਤ ਦਾ ਅੰਕੜਾ ਅੱਠ ਲੱਖ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਡਾਲਰ ਦੇ ਕਰੀਬ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਮਿਲੇਨੀਅਲ ਪੀੜ੍ਹੀ ਯਾਨੀ ਅੱਜ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਕੰਮਕਾਜੀ ਵਰਗ ਦੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅਨੁਮਾਨ ਅਤੇ ਡਰ ਹੋਰ ਵੀ ਡੂੰਘੇ ਹਨ। ਆਰ ਬੀ ਸੀ ਦੇ ਸਰਵੇਖਣ ਮੁਤਾਬਕ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਫਿਕਰਾਂ ਵਾਲੀ ਸੇਵਾਮੁਕਤੀ ਲਈ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਮਿਲੀਅਨ ਡਾਲਰ ਯਾਨੀ ਦਸ ਲੱਖ ਡਾਲਰ ਦੀ ਲੋੜ ਪਵੇਗੀ। ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦਾ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮਕਾਜ ਤੋਂ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਹੋਣ ਦਾ ਅਸਲ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਲਗਾਤਾਰ ਵੱਧ ਰਹੀ ਮਹਿੰਗਾਈ ਕਾਰਨ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲਾਗਤ ਇੰਨੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵੱਧ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਰਕਮ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਨਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਵਿੱਤੀ ਮਾਹਰਾਂ ਦਾ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅੰਕੜੇ ਸਿਰਫ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅਨੁਮਾਨ ਹਨ ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਲੋੜੀਂਦੀ ਰਕਮ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸੇਵਾਮੁਕਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਸਾਦਾ ਅਤੇ ਘੱਟ ਖਰਚੇ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਨੂੰ ਸੱਤ ਲੱਖ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਡਾਲਰ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਨਾ ਪਵੇ। ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਤੀ ਗਿਆਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਅਤੇ ਅਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਲਗਾਤਾਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅੰਕੜੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅੱਜ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੇ ਔਸਤਨ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਲੱਖ ਛੱਬੀ ਹਜ਼ਾਰ ਡਾਲਰ ਹੀ ਬਚਾਏ ਹਨ ਜੋ ਕਿ ਮਿੱਥੇ ਗਏ ਟੀਚੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਿੱਛੇ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਚੌਂਹਠ ਫੀਸਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਆਪਣੇ ਵਿੱਤੀ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਭਾਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨਹੱਠ ਫੀਸਦੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿੱਤੀ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਵਾਲ ਇਹ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਵਿੱਤੀ ਟੀਚੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਆਮ ਨਾਗਰਿਕ ਨੂੰ ਆਖਰ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗੇਗਾ। ਵੱਖ ਵੱਖ ਬੈਂਕਾਂ ਅਤੇ ਉੱਘੀਆਂ ਵਿੱਤੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੇ ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਕੈਲਕੁਲੇਟਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਔਸਤ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਅੱਠ ਲੱਖ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਡਾਲਰ ਦਾ ਟੀਚਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਸੱਤਰਵਿਆਂ ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੱਕ ਸਖਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨੀ ਪੈ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਬੈਂਕ ਆਫ ਕਾਮਰਸ ਭਾਵ ਸੀ ਆਈ ਬੀ ਸੀ ਦੇ ਇੱਕ ਤਾਜ਼ਾ ਸਰਵੇਖਣ ਅਨੁਸਾਰ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾਮੁਕਤੀ ਬਾਰੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਕਾਹਠ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਹੋਣ ਦਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਟੀਚਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਆਰਥਿਕ ਹਕੀਕਤ ਇਸ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਕੋਹਾਂ ਦੂਰ ਖੜ੍ਹੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਸਦੀ ਸਲਾਨਾ ਆਮਦਨ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਡਾਲਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪੁਰਾਣੀ ਬੱਚਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਉਹ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਆਪਣੇ ਰਜਿਸਟਰਡ ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਸੇਵਿੰਗਜ਼ ਪਲਾਨ ਯਾਨੀ ਆਰ ਆਰ ਐਸ ਪੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਚਾਰ ਸੌ ਪੱਚੀ ਡਾਲਰ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਵੈਲਥਸਿੰਪਲ ਵਰਗੇ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਦੇ ਕੈਲਕੁਲੇਟਰ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸਨੂੰ ਅੱਠ ਲੱਖ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਡਾਲਰ ਦਾ ਟੀਚਾ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਤੱਕ ਤਿਹੱਤਰ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦਾ ਹੋ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਆਰ ਬੀ ਸੀ ਅਤੇ ਟੀ ਡੀ ਬੈਂਕ ਦੇ ਕੈਲਕੁਲੇਟਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤਾਂ ਇਹ ਉਮਰ ਪੰਝੱਤਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਨੁਮਾਨ ਇਸ ਖਾਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹਨ ਕਿ ਕੀਤੇ ਗਏ ਨਿਵੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਸਲਾਨਾ ਪੰਜ ਤੋਂ ਪੌਣੇ ਛੇ ਫੀਸਦੀ ਤੱਕ ਦਾ ਲਗਾਤਾਰ ਮੁਨਾਫਾ ਮਿਲਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਇਸ ਗਣਿਤ ਤੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਬਿਲਕੁਲ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਲਦੀ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਹੋਣ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਬਹੁਤੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਲਈ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਖੂਬਸੂਰਤ ਸੁਪਨਾ ਹੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਹੀ ਗੁਜ਼ਾਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਹੁਣ ਅਗਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅਹਿਮ ਸਵਾਲ ਇਹ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਗੰਭੀਰ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨ ਆਖਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬੱਚਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਬਹੁਤੇ ਮਾਹਰ ਅਤੇ ਵਿੱਤੀ ਸਲਾਹਕਾਰ ਅਕਸਰ ਇਹ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਦਾ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਦਸ ਫੀਸਦੀ ਹਿੱਸਾ ਸੇਵਾਮੁਕਤੀ ਲਈ ਪਾਸੇ ਕੱਢ ਕੇ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਅੱਜ ਦੇ ਮਹਿੰਗਾਈ ਭਰੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਰੋਜ਼ਮਰ੍ਹਾ ਦੇ ਖਰਚੇ ਪੂਰੇ ਕਰਨੇ ਹੀ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ ਤਾਂ ਇਹ ਸਲਾਹ ਬਹੁਤ ਹੱਦ ਤੱਕ ਅਵਿਹਾਰਕ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਆਰ ਬੀ ਸੀ ਫਾਈਨੈਂਸ਼ੀਅਲ ਪਲੈਨਿੰਗ ਦੀ ਮੁਖੀ ਜੋਡੀ ਰਾਈਟ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪੁੱਛਣਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਦੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਸਪਸ਼ਟ ਅਤੇ ਬੇਮਾਇਨੇ ਸਵਾਲ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਤਾਂ ਦਿਨ ਰਾਤ ਇਹ ਸੋਚਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਆਪਣੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਬਿੱਲ ਕਿਵੇਂ ਭਰਨੇ ਹਨ। ਵਧਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਕਿਰਾਏ ਮੌਰਗੇਜ ਦੀਆਂ ਕਿਸ਼ਤਾਂ ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਭਾਰੀ ਬਿੱਲ ਮਹਿੰਗਾ ਬੀਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਰਟੀ ਟੈਕਸ ਵਰਗੇ ਖਰਚਿਆਂ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਕਮਰ ਤੋੜ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਭਾਰੀ ਆਰਥਿਕ ਦਬਾਅ ਕਾਰਨ ਹੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਰੁਝਾਨ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਆਮ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਕਪਲਿੰਗ ਅੱਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੁਣ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਦੋਹਰੀ ਆਮਦਨ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਕੇ ਹੀ ਉਹ ਇੱਕ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਸੇਵਾਮੁਕਤੀ ਦਾ ਔਖਾ ਟੀਚਾ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇੱਕੋ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਜਣਿਆਂ ਦੀ ਆਮਦਨ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਘਰ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਖਰਚੇ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗਣਿਤ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਬੱਚਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪਿੱਛੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪੈਸਾ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਰਥਿਕ ਤੰਗੀ ਦਾ ਆਲਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਦੋਸਤ ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਿੱਜੀ ਖਰਚੇ ਘਟਾਉਣ ਅਤੇ ਬੱਚਤ ਵਧਾਉਣ ਦੇ ਮਕਸਦ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਏ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਸਕਣ।
ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਅਤੇ ਚੁਣੌਤੀਪੂਰਨ ਦੌਰ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਠੋਸ ਰਸਤਾ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸਹੀ ਵਿੱਤੀ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਹੀ ਹੈ। ਬੀ ਐਮ ਓ ਦੀ ਸੀਨੀਅਰ ਪੋਰਟਫੋਲੀਓ ਮੈਨੇਜਰ ਟੈਰੀ ਸੇਗੋ ਦਾ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਆਰ ਆਰ ਐਸ ਪੀ ਖਾਤੇ ਵਿੱਚ ਪੈਸਾ ਪਾਉਣਾ ਹੀ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਬਲਕਿ ਉਸ ਪੈਸੇ ਦਾ ਸਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਨਿਵੇਸ਼ ਹੋਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਪੈਸੇ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਟੈਕਸ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸਗੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਮਾਊ ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਕੰਪਾਊਂਡਿੰਗ ਭਾਵ ਮਿਸ਼ਰਿਤ ਵਿਆਜ ਦਾ ਜਾਦੂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਅਸਰ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਬਹੁਤ ਸਿੱਧਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਨਿਵੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਪੈਸੇ ਉੱਤੇ ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ ਪੰਜ ਫੀਸਦੀ ਮੁਨਾਫਾ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਰਕਮ ਉੱਤੇ ਬਲਕਿ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਕਮਾਏ ਗਏ ਪੰਜ ਫੀਸਦੀ ਮੁਨਾਫੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਹੋਰ ਪੰਜ ਫੀਸਦੀ ਮੁਨਾਫਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਦਰ ਸਾਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਪੈਸਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾਮੁਕਤੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਟੀਚਾ ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਪੱਲਿਓਂ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ ਬਲਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਨਿਵੇਸ਼ ਦਾ ਵਾਧਾ ਤੁਹਾਡਾ ਅੱਧਾ ਕੰਮ ਆਪ ਹੀ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਮਾਹਰਾਂ ਦਾ ਇਹ ਵੀ ਅਹਿਮ ਸੁਝਾਅ ਹੈ ਕਿ ਬੱਚਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਰਕਮ ਨਾਲ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਬਿਲਕੁਲ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਅਤੇ ਸਮੱਸਿਆ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜਨ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਿਹਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਆਪਣੀ ਵਿੱਤੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਰੱਖਣ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਾਰਗਰ ਰਣਨੀਤੀ ਅਪਣਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਐਕੋਰਡੀਅਨ ਰਣਨੀਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੰਗੀਤਕ ਸਾਜ਼ ਐਕੋਰਡੀਅਨ ਵਾਂਗ ਜਿਸਨੂੰ ਲੋੜ ਅਨੁਸਾਰ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂ ਸੁੰਗੇੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਪੜਾਵਾਂ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਸਥਿਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀ ਬੱਚਤ ਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਘਟਾਇਆ ਜਾਂ ਵਧਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਖਰਚੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਬੱਚੇ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਣਾ ਜਾਂ ਰਹਿਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਨਵਾਂ ਘਰ ਖਰੀਦਣਾ। ਅਜਿਹੇ ਮਹਿੰਗੇ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਖਰਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਸੇਵਾਮੁਕਤੀ ਫੰਡ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਰਕਮ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘਟਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਮਾਨਸਿਕ ਤਣਾਅ ਘੱਟ ਸਕੇ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਔਖਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਤਨਖਾਹ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਵਧੇ ਹੋਏ ਪੈਸੇ ਨੂੰ ਫਜ਼ੂਲ ਖਰਚਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਵਾਪਸ ਆਪਣੀ ਬੱਚਤ ਵਾਲੇ ਖਾਤੇ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਅਟੱਲ ਸੱਚਾਈ ਸਮਝਣੀ ਹੀ ਪਵੇਗੀ ਕਿ ਸੇਵਾਮੁਕਤੀ ਦੀ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਕੋਈ ਰਾਤੋ ਰਾਤ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ ਬਲਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲੰਮੀ ਦੌੜ ਹੈ। ਇਸ ਲੰਮੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋਣ ਲਈ ਅਥਾਹ ਧੀਰਜ ਸਹੀ ਸੇਧ ਲਗਾਤਾਰ ਯਤਨਾਂ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਰਾਦੇ ਦੀ ਬਹੁਤ ਸਖਤ ਲੋੜ ਹੈ।